Alfons Wojewski

Alfons Antoni Wojewski urodził się 19 maja 1912 roku w Gościcinie koło Wejherowa. W 1932 ukończył Gimnazjum Klasyczne w Wejherowie, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie w 1939 uzyskał dyplom lekarza. Podczas II wojny światowej pracował w szpitalach w Parczewie, Gdyni i Wejherowie. Był członkiem Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”, w której kierował wydziałem sanitarnym. Aresztowany w 1943 roku, trafił do obozu Stutthof, gdzie pracował w szpitalu obozowym. Po ucieczce z marszu śmierci ukrywał się w Wejherowie do końca wojny.

Po wojnie pracował w szpitalach w Wejherowie, Pucku i Kwidzynie, a od 1950 roku prowadził działalność naukową i kliniczną w Gdańsku. W 1955 został skierowany do Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, gdzie utworzył Klinikę Urologiczną i organizował lecznictwo urologiczne w regionie. Uzyskał tytuły docenta i profesora, pełnił funkcje dziekana Wydziału Lekarskiego oraz prorektora uczelni. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Urologicznego i autorem prac z zakresu urologii. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 3 listopada 1992 roku.

Na podstawie artykułu „Alfons Wojewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.